Ja lieve mensen, die bestaat! Iedereen kent wel de witte Menetou-Salon, toch ..? Wij ook niet — heel goed hoor, ‘t is er zo een van een Loire-cursus en dan ene oor in, andere uit. Met soms een proefje ter vergelijk met de zo(veel meer) bekende buren Sancerre en Poilly-Fumé. Wie daarnaast de witte Men-Sal proeft, slaat niet gelijk steil achterover – your mileage may vary natuurlijk afhankelijk van de kwaliteit en rijping. En er is rosé, een aparte categorie hier maar ‘tussen wit en rood’ beschrijft die vrij aardig.
Laten we overigens ook de Coteaux de Giennois – grotendeels langs de andere oever in de Loiret en Nièvre binnen de Centre Loire, binnen de Vignobles du Berry – niet vergeten maar da’s voor een ander verhaal (waard). Net als Châteaumeillant heel interessant dat rijmt – niet goed; de bevolking is Italiaanse import… nou ja in de Romeinse tijd, voor de wijnbouw. De vignobles d’Auvergne horen ook nog bij de Loire maar zijn nog een brug verder.
Maar Rood verdient de aandacht minstens evenzomeer zo niet veel meer. Lichtgekoeld, dat wel, is het een uit-ste-kende zomerdrank.
Eerst even Waar Hebben We Het Over…:
Daar op rechts dus, een beetje los van de Loire maar toch bij al die andere vooral-wit gebieden.
Dat bepaalt voor de witte wel de druif in Men-Sal: Sauvignon Blanc. Daar gaan we het niet over hebben.
Dat bepaalt grotendeels ook voor de rode de druif…: Nee, niet Cabernet Franc we zijn niet in Saumur-Champigny (dat overigens ook CabSav en hee da’s wél heel interessant Pineau d’Aunis / ‘Chenin Noir’ toestaat). Hier in Men-Sal zitten we toch zo veel dichter bij de Groot-Bourgogne dat het alles, exclusief, Pinot Noir is.
Ingezoomd ziet dat er als volgt uit:
Waarin we de tien dorpen zien die ertoe doen, qua toepasselijke AOC-regels.
Zijnde: Menetou-Salon zelf, niet onverwacht, Aubinges, Morogues, Parassy, Pigny, Quantilly, Saint-Céols, Soulangis, Vignoux-sous-les-Aix en Humbligny. Deze namen mogen op het etiket, ja, als sub-(sub-)appellations. Les Aix d’Angillon mag niet meedoen, omdat/’dus’ (geen idee welk) er wordt ook niks verbouwd qua wijn. Totaal hebben we het over 470ha; niet veel maar zeker ook niet weinig, waarvan dan nog slechts 20-25% voor rood is voor 8200 liter rood (en 900 rosé)
Geologisch hebben we het over één laag uit de late Jura: Kimmeridgien jawel, die van de White Cliffs-tot-en-met het Parijse Bassin, de Chablis en de Champagne. Wel een uithoek ervan, hier, lokaal bekend onder de naam “mergel van Saint-Doulchard”. Een en ander (een dus) langs een west-oost gerichte kalkstenen cuesta. De wijngaarden zijn eilandjes, op de opduikelnde mergelpatches, met daarop ofwel bruine kalkrijke bodems ofwel bruinachtige rendzina’s (‘krijtvaaggronden’ ik verzin het niet; verweerd kalksteen oftewel krijt – al het kalk hier is Portlandian). Hierdoor is een diepe wortelgroei mogelijk die als altijd goed is voor een natuurlijk gematigde watervoorziening en précochée maar lange groeicyclus. Dus lekker veel rustige rijpingsmogelijkheden voor de druiven. Ook ligt er nogal wat grind (oreilles de poule is ‘kippenoren’) en kwartsrijke (i.e., silex) kiezelstenen.
Het klimaat is een gematigd oceaan-, met best wel veel regen (800-850mm/jaar). Wel zijn er een behoorlijk aantal vorstdagen te verwachten, en die lopen uit tot in het voorjaar. Samen met de vroege uitloop is dat wel een risico van formaat. De wind staat gelukkig vaak wel uit het westen en zuid-westen waardoor in samenhang met de wat steilere wijngaardhellingen voor goede afvoer van overmatige neerslag en koude lucht, dus het vorst-risico (en het risico op schimmels etc.) wordt natuurlijkerwijze gereduceerd.
Het terroir en de lange rustige groei zorgen voor idem (rode) wijnen; aan de lichte kant (hoewel ze door kunnen schieten naar stevig); geen tanninneknallers maar wel met zeer groot bewaarpotentieel (zie: ‘stevig’ al zijn ze ook uitstekend jong te drinken). Eerder aan de andere kant, met veel licht/middel rood fruit en allerhande bessen. Soms neigt het meer naar rijp en wat donkerder fruit (denk donkere kers, zwarte bes en confijtigheid zoals pruim). In de lengte komt weleens wat choco, kruidigs en droppigs voorbij.
Allemaal afhankelijk van de inweektijd (maceration, al of niet met pigeage en de hier (nog) meer gebruikelijke remontage), malo-tijd en houtlagering (soort/leeftijd/lengte etc.; rijping op eiken is hier gebruikelijk) uiteraard, daar zit nogal wat variatiemogelijkheid in voor de makers. En hout geeft vanille is hier ook vaak waar.
De kleur is overigens door de bank genomen vaak helder, flonkerend robijn. De jonge kunnen inderdaad nog wat purper hebben maar dat is bekend van rood.
Dit alles past prima bij kazen, overigens. Maar pas op dat u dan wel de witschimmel’se neemt (of double/triple crème!) en liever een koele lichtere (rode) kiest. Die gaat ook goed bij vederwild, maar let op: zwaardere Men-Sal past beter bij rood vlees.
Wat dat betreft hebben we nog een overzichtje voor u, niet héél recent bijgewerkt maar dan ziet u hoe het heen en weer kan springen:
En let op; uiteraard maakt ook de maker nogal wat uit.
Nog wat restjes uit de AOC-regels: Rood mag max 2,5 gram restsuiker (glucose + fructose) hebben en max 0,3 gram malolactische zuren, beide per liter. Het gebruik van houtstaven of -snippers mag niet. Sowieso geldt voor alle kleuren dus ook voor rood: max 13% alcohol. Rood moet ten minste tot 1 maart van het volgend jaar élévage krijgen (en dan wel naar distributeurs, maar pas 15 maart de consumentenmarkten op); ga liever wel voor meer rijping dat smaakt gewoon veel beter. Uiteraard zijn er nog wel meer regels hoor, over plantdichtheid, minimale rijpheid, maximale opbrengsten, bind/snoeiwijzen en alle registraties en rapportageverplichtingen maar wat hebben we daaraan als we focussen op de Wijn. De rooie….
Nota bene: We hoeven de witte echt niet te vergeten hoor! Er zit wel degelijk Kwaliteit sspul tussen. En soms van Oude Stokken: In de Clos des Treilles in Parassy van Isabelle en Pierre Clement van Domaine de Châtenoy met zo veel clos’; en in Morogues Les Cris (een rode; slechts een hoekje van deze monopole lieu-dit is PN!) en Les Blanchais (richting Humbligny), van (zelf geplant) Henry respectievelijk Anne Pellé. Zie het kaartje, ze staan er alledrie op (#goedzoeken).
