The blog of blogs

Blanding down a message to be comforting to all potential readers, isn’t my thing. Posts here are meant to be tease from slumber, to opine for discussion and to stimulate to think. This means the language has a distinct style, being direct, elliptical and/or long-winding, stopping short of using the correct ‘prolix’ since not many readers may understand the QED in this – not for simpleton readers.
Oh and pics are almost all my own – almost all unedited if you didn’t notice… – and selected to be at least slightly relevant to the post concerned. Have fun!

Not wasting a good crisis in BCM

There seems to (have) be(en) something of a crisis of late, or a pandemic or what had we. All of the world was disrupted, either through the course or – much more often – through the countermeasures taken.

Considering that in fact, apart from the industries (still) locked down for various reasons (regardless of the validity), all seem to have coped quite well, this would for the BCM community out there, or in your organization, … quite bad.
Since the overriding argument now is: “Hey even in an all-out global pandemic when we didn’t have anything near the sketchiest sketch of a proper Plan B for this scenario[1], things worked out just fine..! Even some Boaty McBoatface in the Suez Canal was worse.” Good luck using the pandemic as an argument for more budget.

Or …
Have you already figured out how to not let this good crisis go to waste for once?
And even then it’ll still be hard: “Yes, it turned out that a global pandemic we manage easily, but for something one to three scales less big that might in theory hit us only, we’ll need mucho more budget.” – You may be good a BCM, but less so at Sales… I’d advise to pick up ransomware as an argument. Not the cause(s), but the effects that can have many other causes as well. Since you don’t care what the cause might be but want to fight the consequences, right?

Also … anti-fragile:
On a second note, qua BCM: Did you take sufficient notice that over the past couple of years, the trend and hence executive expectation is shifting from ‘mere’ fall-back and struggling on till some distant future restore to the old (sic) ‘normal’, towards actual resilience, robustness, losing not much in Plan B mode, even ending in anti-fragility as defined by Taleb (as being better off by using the crisis as crowbar to change for the better e.g., your business processes or even make strategic turns)?
[You now deserve a short sentence since the last one was way too long]

This will require a Plan B at systems level. Not per element like the old IT-type ‘system’ definition but overall; have a totally different ‘business canvas’ if the old way of working is defective vis-à-vis circumstances. Like restaurants during the last crisis: Some (upper end of market hence quality critical) of them successfully switched to home delivery with only parts of the kitchen processes remaining as they were. Sometimes doing as before or even better, financially. Though they opened up again as soon as they could; they’re in that business of delivering fine dining at their (high-service orientedly staffed and appropriately decorated) place(s), not UberEats. The unsuccessful ones stayed too close to how they did things before, and suffered.
The same, for schools of the upper tiers qua pretension of academic elevation. Some switched to the closest they could remain to classroom (even blackboard) broadcasting, losing many essential educational experiences; e.g., physical closeness – it’s not all about knowledge but much more about social development and physical … education; and a proper (sic) ability to field questions and discuss among many (sic).

Others, the (will show to be) successful ones, evaluated the concept of education and how to deliver it, and rightly concluded that the core is not served by moving onto Zoom or, the horror, Teams, but by integrating non-classroom education in a broader perspective – which will mean devastatingly lower tuition fee levying possibilities but a better all-round educated body of alumni. And quite some efficiencies, serving globally instead of just the previous infinitesimal fraction of the (quality / pre-educated) potential enrolment. With nice tie-ins for highly efficient (for the institution! reasonable income over minimal outlays) graduation sprints.

Your call
What will you focus on: What to do when yesterday’s Problems hit, or do that on the fly when planning for the jumps forward and the repivots (at full-enterprise scale) to be done when under pressure everything becomes fluid..?
Given that grave (by impact) variance in any organisation[2], its uncountably many foreseeable or black swan variables in the environment that all have such second-order variance in magnitudes and frequencies (sometimes in covariance either positive or negative, sometimes not), and too much lapidary heaping of qualifiers is in this sentence already and it’s getting too long, we better improve BCM by … not dreaming up just a enormous number of new scenarios to run through, paper-based, and devise solution sketches for. We’d better do better.

Like, take one step more back, and get the helicopter view over what the business is for. The mission that’s in the vision (as here, not as it is commonly mistaken). Then, you’ll see far better alternatives for the way business has operated so far.
This mode and details of operation may be quite OK so far now it has grown from some past situation to the current one, just like evolution can in organisms (the things that grow out of compounds of ‘organs’ all too similar to your body, unless you’re a bot) grow new solutions but only from the base case that went before and with some resilience (I now realise) from the past optimal organisation. But in case of shock, much more variation may be required. Yes, many more individual organisms/sations may not make the phenotypical transition and go to ashes, to dust.

But if you had prepared yourself for something on this scale – and had taken as cost of doing business / staying in business / cushion, the submaximalisation of profits that were and are the flip side of building reserves and reserve change capacity ..!! – you’ll be the ones to survive, either through survival of the fattest (retained dividends…) or survival of the quickest[3].
So, I’d suggest you start that ‘governance’ level awareness training with all stakeholders to dream about the actual future not just the rosy-case scenarios. Which is fun I can tell you, and may lead to more mature investments, by the attendants too towards their personal finances …

Hey, ‘crisis’ is a neutral term, pointing at a situation which is decisive for some future direction..! Comp. ‘critical condition’ in medicine: could go wrong, could go right, it’s in the balance. Go push for the positive!

And for your viewing pleasure:

[Dat 70s architecture; Les Menuires]
[1] Excepting those that had something old Avian Flu-like plans buried somewhere in annex Z of their BCPs; probably didn’t think of the massive work-from-home that was pulled off now.
[2] Don’t try to correct me; this is the original UK English we’re talking.
[3] In the sense of ‘the quick and the dead’; quick as in quicksilver’y agile [not Agile which is <Calcified Bureaucracy>^3].

Etymologische Echtheden of juistgebruikte metaforen

Laatst verscheen een artikel dat enkele ‘misvattingen’ (quod non) over metaforen poogde te ‘corrigeren’ (quod non). Het betrof de vermeende oorsprong van de uitdrukkingen:
1. It ain’t over till the fat lady sings;
2. Par;
3. Scratch;
4. Op zijn elfendertigst.

Om punt 4 te maken (ongebruikelijk om zo uitgebreid letterlijk maar zonder bronvermelding te citeren van, worden de overige drie oorsprongen dermate verhaspeld – ik druk me voorzichtig uit – dat het wel een persiflage lijkt.
En waarom de metaforen misplaatst zouden zijn of tot verkeerd gebruik leiden, wordt nergens duidelijk. Ongeacht de oorsprong worden ze toch gebruikt zoals eenieder ze begrijpt, dus what’s the problem ..? Alternatieve alliteratie acht de lezende lezersgroep leuker.

The fat lady sings
Zou niet zijn afgeleid van de operawereld, want er zijn opera’s waar de aria van de diva niet als laatste werd/wordt gezongen. Rrright. Terwijl overal en nergens (nou ja, overal; nergens niet) duidelijk wordt dat het wél gaat om opera’s, soms in de letterlijke betekenis (met name Brünhilde wordt genoemd – terecht, als zij als laatste een vierdaagse opera afsluit; it ain’t over till the fat lady sings is dan een prima aanduiding…), soms in de figuurlijke (namelijk de laatste inhoudelijk, qua plot, belangrijke aria). Met een paar bronnetjes (altijd handig):,5753,-7176,00.html,5753,-20449,00.html’t_over_till_the_fat_lady_sings

Dat de uitdrukking eigenlijk “it ain’t over till the fat lady sinks” zou zijn, verwijzend naar een 8-ball bij pool die a. een bijnaam fat lady zou hebben naar de gelijkenis tussen een cijfer 8 en een fat lady (quod non; een fat lady heeft geen taille!) zoals aan de Zuid-Engelse kust een bingomaster ‘two fat ladies’ zou roepen bij bal 88 – uiterst zeldzaam (als in: niet-bestaand), een bingospel met nummers boven de 75..! (het Nederlandse kienen heeft er 90 ja maar wat doet data an de Zuid-Engelse kust..!?); b. als laatste moet worden gepot; tsja dat is leuk bedacht maar lijkt me meer iets voor een karakteriserende verspreking van een sitcomkarakter dat taalkundig niet al te snugger is.
Uit-ge-breid zoeken als zou de 8-ball bij pool ‘fat lady’ worden genoemd, levert nul komma nulnul zoekresultaat! Wél de bijnaam ‘money ball’.

We kunnen het kort houden:,5753,-20449,00.html – nadere toelichting overbodig. Noot: “par for the course” was een gebruikelijke uitdrukking in zakelijk verkeer, eind Jaren ’80 zeker (al), als dooddoener dat ‘het’ (essentieel element, al of niet negatief) er nu eenmaal bij hoort.
Dus dat de term in tegenstelling zou afstammen van ‘professionals’ average result’ is gewoonweg onzin. Later is dat er weleens bijgehaald ja, maar wie leert golfen, leert ook dat dat later erbij gehaald is. En wie een spat luistert, weet ook van beginnend golfer af dat nieuwe banen worden ontworpen voor een bepaalde score. Soms wordt die achteraf aangepast, als te veel professionals (en scratch (zie hierna) spelende amateurs!) met scratch handicap onder de baan komen. Om te voorkomen dat negatieve handicaps nodig zouden zijn.

Ook hier kunnen we weer simpel toe met een verwijzing, naar een duidelijke bron; als volgt:
‘Scratch’ has been used since the 18th century as a sporting term for a boundary or starting point which was scratched on the ground. The first such scratch was the crease which is a boundary line for batsmen in cricket.
John Nyren’s Young Cricketer’s Tutor, 1833 records this line from a 1778 work by Cotton:
“Ye strikers… Stand firm to your scratch, let your bat be upright.”
It is the world of boxing that has given us the concept of ‘starting from scratch’. The scratched line there specified the positions of boxers who faced each other at the beginning of a bout. This is also the source of ‘up to scratch’, i.e. meet the required standard, as pugilists would have had to do when offering themselves for a match.
Scratch later came to be used as the name of any starting point for a race. The term came to be used in ‘handicap’ races where weaker entrants were given a head start. For example, in cycling those who were given no advantage had the handicap of ‘starting from scratch’, while others started ahead of the line. Other sports, notably golf, have taken up the figurative use of scratch as the term for ‘with no advantage – starting from nothing’.
This use of scratch derives from a line or mark drawn or scratched into the ground to indicate a boundary or starting-point in sports, especially cricket and boxing. That meaning of scratch goes back to the late 18th century. From there it came to apply specifically to the starting point, in a handicap, of a competitor who received no odds: “Mr. Tom Sabin, of the Coventry Bicycle Club, has won, during last week, three races from scratch.” (Bicycle Journal, August 18, 1878).
It was later applied figuratively with the meaning “from nothing”, and it was used thus by James Joyce in Ulysses (1922): “A poor foreign immigrant who started scratch as a stowaway and is now trying to turn an honest penny.” Thereafter it was taking up in cooking once boxed mixes and prepared foods became widely available. Today it is a badge of honor to be able to say one made a culinary delight from scratch.
Q: Why does cooking something “from scratch” mean making it from the most basic ingredients?
A: To bake a cake “from scratch,” as you say, means to make it without using a prepared mixture of ingredients.
You’re probably puzzled by the usage because it originated not in cooking, but in the sporting world. Here’s the story.
The noun “scratch” has had several different meanings in sports terminology, according to the Oxford English Dictionary.
The oldest, dating back to the 18th century, was “a line or mark drawn as an indication of a boundary or starting-point.”
In boxing, for example, “scratch” was “the line drawn across the ring, to which boxers are brought for an encounter.”
That’s where we get phrases like “to come up to (the) scratch,” and “to toe the scratch.” A fighter who “comes up to scratch” is ready and able to box.
But another meaning of “scratch,” the OED says, is “the starting-point in a handicap of a competitor who receives no odds,” a usage first recorded in 1867.

– overig commentaar overbodig, dunkt me. De later toegevoegde betekenis kan (dus) niet de oorspronkelijke zijn.

Zoek voor vergelijkbare nee uitgebreidere toelichtingen met dezelfde uitkomsten ook nog even de (dé) Merriam-Webster en de Merriam-Webster Word History waarin het genoemde golf pas ergens aan het eind een rolletje gaat spelen.
Idem op de wikitionary

Interessant, om van Onze Taal (sic; aanzienlijk deel van het Misplaatste-stukje is een letterlijk citaat van hun site) te lezen dat het om een weefkam ging met 41 (elf en dertig) gangen. Niet om elf steden en dertig grietenijen die overlegden.
Want de grietenijen bestonden nog niet – officieel. Alsof de betreffende dorpen per decreet uit de grond oprezen; niet erg Fries, om decreten zó voor zoete koek te slikken. En overleggen – het ging om stemmen over wetgeving, waarbij alle elf steden en dertig dorpen (sic) één voor één goedkeuring moesten geven; was er één bezwaar halverwege of aan het eind, dan moest de gewijzigde tekst weer helemaal van voor af aan stad voor stad en dorp voor dorp worden goedgekeurd. Waarbij het maar de vraag was of een amendement niet alweer door een dorp dat eerder goedkeuring gaf, nu werd afgewezen. Etc. Dat is errug langzaam…
En ook Onze Taal heeft nul verklaring waarom het niet tieneneenendertigst is, of zesenvijfendertigst, of twintigeneenentwintigst. Slechts één bron voor een ‘verkeerde’ etymologie … je zou haast denken dat andere bronnen niet zijn gezocht ..? Of was voor de Friezen en anderen allang duidelijk dat iets eenenveertigs makkelijk te verwijzen was naar … iets dat al in elf en dertig was gesplitst ..?

Er is geen sprake van misplaatsing, noch van eventueel in het maatschappelijk verkeer verkeerde etymologie noch van verkeerd gebruik door verkeerde etymologie (quod non). Maar wel van driekwart verzonnen etymologie die de niet-verkeerde etymologie zou moeten vervangen – zonder enige opgaaf van reden.
Zullen we het gewoon bij a. de juiste etymologieën, b. de onveranderde toepassingen houden?

[Cyprus, 2006]

Your lines of nofense

Either defence or defense, no-one can make out which of those.
About your LoD.

Certainly not the 3LoD kind; that idea has finally been shredded — unfit for recycling, nuclear waste (damages the brain if one would ever have believed in it).
But the real kind, that stand between a threat and a vulnerability. ‘a’ twice either singular or plural. Like e.g., real information security connoisseurs would know them, excluding the fakers (‘cyber’everywhere type).
Where any additional layer will catch the errors, omissions and imperfections of the previous control / layer. Like you will have implemented in your infosecurity stack of solutions and controls. You know, this type:

How better be safe than sorry can one be ..!
Now, here’s the kicker: Any of these controls fails, the whole thing falls to pieces.

Which is perfectly like your information security is structured.
But … I can hear you think: “Indeed the picture is Stupid! The locks should interlink! And they should be of different types!” Yeah, like:

… Which has the very same problem!
Now, for ten points explain how you still think you got your infosec house in order. For another ten points, we would very much like to hear how you’d actually implement ISO2700x, COBIT even, or NIST CSF, or ISF, or … the whole range …, without making the above mistakes please?

[Edited to add: That’s how you do it: …?? Looks more like Compliance, making any use hopeless…]

Oud, tevens nog steeds nieuw: Auto-mobielen voor non-ethici

[Voor een eerdere Engelse versie van deze post zie hier – maar het issue is nog steeds actueel, blijkt]

De meesten van u zullen het wel hebben meegekregen; het resultaat van een groot onderzoek van MIT[1] over beslissingen die een Moral Machine zou moeten nemen om aan te sluiten bij wat wij mensen moreel handelen vinden. Nou ja, het ging eigenlijk alleen over een klein, bekend onderdeeltje van moreel redeneren, het trolley problem. Waarin de keuze moet worden gemaakt om een of meerdere mensen om te brengen, om een of (nog-)meerdere anderen te redden. Een besluit is verplicht, nietsdoen is een keuze voor een van beide alternatieven.

Uit het onderzoek kwam van alles naar voren – dat er over de wereld gezien culturele verschillen zijn in de statistisch ‘ideale’ keuzes. Dat het nogal uitmaakt wat er precies aan binaire alternatieven voorhanden is. Dat het uitmaakt wie je het vraagt; ja man/vrouw, jong/oud dat geeft allerlei verschillende maar moeilijk voorspelbare antwoorden. Dat was nog enigszins voorspelbaar. En dat de resultaten desondanks een zware bias hebben doordat de deelnemerspopulatie stevig leunde naar man, hoger opgeleid, welvarend en dus waarschijnlijk meer cosmopolitisch (en dus mogelijk minder religieus), en sowieso deelnemend, dat wordt wel vermeld maar de impact op de resultaten niet (voldoende). Waarmee we dus niet weten of de resultaten bij voldoende bias-correctie wellicht grijs middelmatig vlees noch vis zouden zijn.

Dat het onderzoek beperkt was (is) tot het trolley problem, maakt de resultaten nou ook niet bepaald geschikt voor praktijkgebruik bij bijvoorbeeld zelfrijdende auto’s. Dat is overigens een tautologie; auto als afgeleide van auto-mobiel vertaalt toch naar zelf (voort)bewegend of hoe was het ook alweer. Die Auto’s zullen heus in veel situaties terechtkomen waar wel meer dan twee alternatieve wegen voorwaarts zijn. Dat er wordt geleerd van de praktijk, is niet noodzakelijkerwijs een oplossing, of beter. Neem het geval van de overstekende voetganger met fiets aan de hand – de Auto herkende dit te laat (als obstakel) om nog rustig te kunnen remmen. Exit voetganger, want de Auto had geleerd om vooral niet te gemakkelijk tot remmen te beslissen omdat bumperklevers al zo vaak schade gaven aan de achterbumper; dan maar liever gewaagd om door te rijden tot het echt niet anders kan oftewel het te laat is voor een noodstop. Verkeersdeelnemers die hun leven liever belangrijker zien dan economische argumenten: Het moet niet gekker worden!
Dat was eigenlijk al duidelijk toen bleek dat Auto’s veel defensiever reden dan mensen; er was kennelijk nogal wat te processen aan informatie en better be safe than sorry – voor de Auto’s … Hetgeen overigens de ruimte schiep (schept?) voor fervente automobilisten om dan nog veel meer plezier te beleven aan hun hobby, maar dat terzijde[2].

En er was nog een aspect, dat verder niet aan bod kwam: Het onderzoek vroeg naar de reacties van het (Kahneman’se[3]) System II. U weet wel, het cognitieve, denkende maar vooral ook langzame deel van uw hersenactiviteit waar morele en ethische overwegingen worden geprocesst. Dit blijkt alleen al uit de koppeling met taalverwerking in de beschrijving aan de input-zijde en in de (weergave en selectie) van de keuze aan de output-zijde. En alle tijd werd gegeven voor bewuste oftewel System II overwegingen. Vooral het laatste is hinderlijk als het aankomt op praktische-toepasbaarheid.

Want net als in de menselijke praktijk zullen in Auto’s alleen System I systemen voldoende snel zijn om tijdig morele beslissingen te kunnen nemen én dan hopelijk juist te kunnen ingrijpen. Willen de resultaten van Machine Learning (of wellicht in een veel verdere toekomst (sic) zelfs van AI-systemen …) enig nut hebben, dan zullen ze daartoe moeten worden gereduceerd.

En wat moet er dan aan rules worden ingebouwd? Nou ja, wat in het MIT-onderzoek aan mensen werd gevraagd. Of … zou het niet beter zijn als het onderzoek had getest hoe mensen reageren? Maar hoe dan!? want ook als er een prachtige VR-omgeving zou worden gebruikt, zou een ongeloof, hoe licht ook, de werkelijkheidswaarde van de proefopstelling reduceren. Of we krijgen juist ongemak en slechte resultaten door een uncanny valley.
En uiteindelijk is ‘ik raakte in paniek’ een prima excuus. Voor een mens, omdat het O/S in de bovenkamer op tilt ging, al of niet door ongerijmdheden – geldt dat dan niet ook voor een Auto met bugs en software failures …? Hoe zit dat juridisch?
Ja, mensen paniekeren ook, en reageren intuïtief. Maar werden Auto’s nou net niet getraind om System II beslissingen te nemen voor System II- én System I-situaties? Zo niet, dan moet het hele idee dat Auto’s veiliger zijn dan mensen achter het stuur, worden verlaten. En ziedaar, nog een hele tijd zal praktisch en juridisch verplicht, gelden:

IF SystemIPanic() Then


Mijn cursief. Want vergeet niet: Als Auto’s in steeds meer standaardsituaties zelfstandig kunnen opereren – en niemand wil niet uiteindelijk naar Level 5 onafhankelijkheid[4], dan zullen betreffende chauffeurs-voor-noodgevallen steeds meer alleen nog worden ingeroepen voor steeds extremere System I panieksituaties.

Die dus ook tot volledig Level 5, het stuur en andere controls bij de hand moeten hebben, contra de wens van iedere ontwerper. Maar ook: Steeds meer zal pas op het écht allerlaatste moment naar de mens worden overgeschakeld.
Wat er dan gebeurt, is dat de mens juist des te minder in staat is dan nog wat uit te richten. Niet alleen zal het menselijk System I toch trager zijn dan het Auto System I en dus juist als het alsnog nodig is, te traag of in ieder geval te laat blijken. 0,3 seconden voor een reflex, was het niet? Helaas, da’s te lang als de Auto het normaliter in 0,1 seconde kan [exacte cijfer onbekend; schatting van de auteur] maar nu dus niet binnen die tijd meer kan beslissen en ingrijpen.
Belangrijker nog, de mens zal het eigen System I niet hebben getraind op werkelijke System I respons. Want die komt uit ervaring en als de Auto tot nu toe alle rij-werk deed en zo vele niet-zo-extreme noodsituaties oploste, voordat de tot brei-werk teruggetreden mens[5] een reflex zou hebben kunnen ontwikkelen op basis van what-if. Als dat al zou kunnen; what-if is typisch een System II idee, echte System I reflexen zijn zoveel moeilijker aan te leren.

Waar dat laatste overigens een beetje goed gaat, is in de luchtvaart: Piloten, en ook vliegers[6], moeten liefst in een simulator nog heel veel uren oefenen juist op noodsituaties, opdat eventueel ingrijpen in noodsituaties dan hopelijk op routine kan worden afgehandeld. Train like you fight, then you’ll fight like you trained. Dat werkt, enigszins; er valt niet op te vertrouwen helaas maar we horen wel eens dat het een keertje goed gaat met zulke getrainde reflexen waar overigens alsdan nog heel, heel veel System II denken bij komt kijken omdat daar nog wel een paar seconden of zelfs minuten voor is. Zo niet, dan is het prompt te laat.
Maar als het gaat om wegverkeer … gaan alle bestuurders, die in zo’n Auto willen rijden omdat ze dan zelf niet meer hoeven rijden ergo geen rijlessen meer willen hoeven nemen en zeker geen échte ervaring willen opdoen, zometeen dan massaal juist wél slipcursussen etc.etc. nemen, vaak herhaald, om current te blijven waar ze geen praktijk meer in doen?
Als dat al alles was… Hoe gaan we zometeen om met verzekeringskwesties; kan men de mens in extremis nog de schuld geven de control niet tijdig en juist te hebben aangenomen als bij voorbaat bekend is dat die mens onvoldoende getraind en ervaren is om die taak uit te voeren en ‘we’ die mens alsnog de weg op lieten gaan? Kan de mens de schuld krijgen als de Auto bij voorbaat te laat de control overgaf? Waar ligt de scheidslijn tussen ‘de mens handelde dus is aansprakelijk, op basis van een kennelijke ethische beslissing waardoor morele aansprakelijkheid volgt’ versus ‘Ik raakte in paniek’..?

Dan is de conclusie:

We moeten bij voorbaat bovenstaande
IF SystemIPanic() Then

vervangen door
IF SystemIPanic() Then

Wat nu …?
Kinderen inzetten ..?
In ieder geval ook nog even dit stuk bestuderen.

Oh ja: Dit geldt natuurlijk net zo voor algo-trading. Go figure de oorzaak van de volgende flash crash. Nota bene, vele handelshuizen hebben al zo veel algo trading rules in actie, dat ze zélf het overzicht al jaren kwijt zijn. En gewoon fingers crossed vertrouwen op harde grenzen van beurzen et al. – zolang de ‘intelligentie’ te laag is om daar Hiding In Plain Sight doorheen te vliegen. May you live in interesting times… een Chinese verwensing.


A small starter on in Virtue ..?

Yes dear reader I’m back. Pinky promise I’ll do better in the near future, qua posting frequency.
A new strand of posts is to start with the first one; this. On Virtue.

As you may notice, this isn’t exactly a new strand. [Those of you who now expected me to continue using that word where ‘thread’ would fit: Bad luck, I don’t tend to do as expected.] Some earlier posts were already on the subject, and may have been precursors since I’m inclined to aim for some consistency and funneling focus.
These were here (please do read nay study), here, here, here, here (and some four before, see there), here, here, here. Those of you who now think I haven’t read a book, let alone on the subject, since, are, as per Oxford, wrong. Per the contrarian I may appear, I’ve read more and even more relevant books (you know, the troves of wisdom missed by non-readers that have to make-do with the virtue equivalent of finding out that one plus one makes two unless a politician tell them otherwise) but hadn’t the time (i.e., zeal) to do more Books By Quote.

That for that.
Now for Galenius: “The materialism of the rich and powerful … who honour … pleasure above virtue, consider of no account those who possess some finer knowledge and can impart it to others … But the respect they give to men of learning corresponds only to their practical need of them. They do not see the particular beauty of each study and they cannot stand intellectuals. Geometry and arithmetic they need only in calculating expenses and in improving their mansions, astronomy and divination only in forecasting whose money they are gong to inherit.”
This from bit-short-of 2000 years ago. Still absolutely accurate. Of course with ‘inheritance’ translated to ‘IPO rip deal’ etc. May we consider that we, again and again, will need new rules against these ‘people’? As society is about trying to let everyone live their lives as little encumbered by others as possible, and inherently flaws are in any model or system and also, the existence of Time through human ingenuity leads to ‘progress’ hence in due time, re-adjustments are necessary. Over and over again.
Now may be one such era-end-cum-era-start. As predicted by the Mayans <link in here with a twist but relevant> and unfortunately playing out over a longer time than our awareness can span.

May we suggest to keep this in mind as one sub-strand/thread of our Virtue discussion? I haven’t seen much lately on the mid-level arena where personal Virtue of the Classical kind [anywhere around the globe; of course the world isn’t flat; it’s round like a pizza!] mixes with sociology of not only the descriptive but also the prescriptive, normative kind. And consider that, now that the world no longer allows for escape to the Wild West anywhere, we’ll have to make do with our neighbours.

Other sub-strand definitions may follow.
Cheers; leaving you with:

[The sort of countermeasures I built when young. Own build, own analog pic…]

Ah, RoboDebugger, finally

Just when you thought that this would be some DARPAtoTLAneverdisclosed true solution, suddenly it’s out in the open: here.
Indeed, auto-debug it is. Good’ness, questionable is. But that can now improve rapidly to the benefit of all. The link to abuse at functional levels, unresolved.

And, for your viewing pleasure:

[Is that pole a bug or a feature ..? L. Mies van der Rohe at Barça, obviously]

Niet “aansturen” maar op cruise control naar buiten kijken

Hoe komt het toch dat veel artikelen over leiderschap “in c-tijd” nog steeds gaan over “aansturen”..?

Ten eerste gaan veel van die stukjes niet over leiderschap maar over management, van het foute soort. OMG wat moet ik nu meiner Totalen Submicromanagement niet meer kan gebruiken!? Ik kan toch niet zomaar iedereen pas over een paar maanden op resultaat beoordelen!?

Hoezo niet?

Ja maar daar betaal ik ze niet voor, zeg!

Hoezo niet?

Stel je voor dat ze een week lanterfanten en dan in een uur iets briljants produceren, dan zijn ze de hele tijd op mijn [sic; ???] kosten aan het luieren!

Ja? Wat is jouw werkgever [sic] daar minder om dan, ten opzichte van nu, met continu toezicht, daardoor tegenvallende creativiteit en productiviteit, daardoor mindere klanttevredenheid en dus minder opbrengst?

Ja maar als mijn medewerkers het zelf allemaal wel kunnen, wat moet ik dan?

Aha… Maar da’s een andere vraag. Met vele mogelijke antwoorden.
Zo zijn er positieve antwoorden.

  • Verander, en wordt Leider. Lees de boekjes er maar op na hoe dat moet. En voor degenen met alsdan enig inzicht: Inderdaad, leiderschap uit een boekje is geen leiderschap… Wie het niet heeft, zal het niet (binnen een decennium) kunnen ontwikkelen;
  • Vertrek. Dat kan voor allen de beste oplossing zijn! Voor de achterblijvende organisatie een rem op … alles wat voor een organisatie positief is, minder;

Of minder positieve.

  • Blijf pogen te micromanagen en help de afdeling curatele in.
  • Blijf pogen te micromanagen en jaag iedereen die nog wát wil en/of kan, weg en blijf met degenen zitten die niet weg kunnen of het nog net uithouden – lekker productief.

Zo is er nog wel meer te bedenken.
Een belangrijke component van wat er misgaat, is nogal Dunning-Kruger gerelateerd. Met name via de weg van de Stoere Taal. Over “aansturen” enzo.

“Aansturen”, hoe krom ook [want wie stuurt er dan uit, wie stuurt er af, wie stuurt er dan los van?], klinkt natuurlijk lekker. Maar is in de moderne tijd (i.e., sinds pak ‘m beet de laatste drie, vier decennia) niet aan de orde. Sturen kan nog wel, maar dat doe je niet op de microseconde. En al helemaal niet op de achteruitkijkspiegel. [Tenzij je achteruit rijdt … heee, ga je wel vooruit dan nu ..?]

Intermezzo: Aha, dus dáár is een dashboard goed voor! Zien hoe de zaken erbij staan, en op basis daarvan maar hopelijk niet daarvan alleen!! te sturen. Zolang het, uiterst voorzichtig ingeschat, gros van de managers niet kan uitleggen waar het stuur zit waarmee ze zouden sturen (quod non), hebben ze helemaal niets aan een dashboard, of het is om te zien dat het totaal misgaat.

En wie rijdt er in de auto met de blik alleen op het dashboard: hoe goed dat ook is; hoe extreem Key de PI’s ook zijn en/of hoe compleet (?) alle PI’s in beeld worden gebracht (chaos, hè?), iedereen wordt geacht door de voorruit te kijken, en door de zijruiten én in de achteruitkijkspiegels (meestens: pleonasme), om ook maar stapvoets vooruit te kunnen komen. Om welke reden zou dat in organisatieland anders zijn? En denk eens aan al die hippe snel vooruitkomende ouderen én jongeren met hun elektrische fietsen: hoeveel dashboard hebben die nodig, om door rood te rijden ..?

Dus… zo nu en dan een blik op het dashboard leert hoe hard je gaat. Omdat we dat zo slecht kunnen inschatten als we aan andere dingen aandacht geven en er dus trajectcontroles nodig zijn om ons te dwingen continu (??) op die ene meter te letten en slechts zo heel nu en dan op wat andere. De meeste dingen op een dashboard zijn alarms, niet meters die nodig zouden zijn om continu te sturen.

Dus…, wat is er nodig om te ‘sturen’?
Het inregelen van datgene wat nodig is om vooruit te komen. Dus vrijwel alles anders dan sturen zetten we op cruise control. [Pro tip: Dat scheelt ook weer gemakkelijk 10-20% [jawel!] energie.] En dan gaan we voor het sturen weer lekker naar buiten kijken, hoe de wereld om ons heen en verder weg als dat kan, eruit ziet waaronder hoe de andere verkeersdeelnemers zich gedragen. Wie dat laatste ook weg wil automatiseren (level 5), … mag nog even wachten. En wie dat als manager wil; een tooltje hebben om de afdeling te be’sturen’ [laten we het netjes houden en niet over “besturen” laat staan “governance” beginnen…], die verklaart zichzelf werkloos.
En dan het echte stuur weten, én de blik naar buiten dus. Want dat beide is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ook zo’n puntje van je hebt het of het zal heel wat tijd kosten om het te leren…

Westpunt remote office spot (pre-2000 !)
[Westpunt remote office spot (pre-2000 !)]

Navier-Stokes’y ML ..?

Just a question: Would anyone have a clue, or link – not the same thing Wink –, whether and how machine learning has been applied to provide a ‘solution’ or counter-example to the smoothness of 3D Navier-Stokes equations ..? As here, and here (and onward!) in particular.

Or …
Given the pattern of extreme sensitivity of starting parameters for the ‘outcome’ predictions of ‘full’ Navier-Stokes equations (for the moment abstracting away from this…), does this somehow mean that the ‘unpredictability’ of convergence of neural networks, is a neural network to be trained and started off with some random weight seeding maybe just a somewhatto a degree yet to be established on the range of 0-1 or 1-∞-simplified N-S equation ..? #askingforafriend of course.
The methodological congruities are just too beautiful to miss, and just think about how the ‘solution’ or heuristics achievements throughout the decades, might translate!

Just out of interest. In return:

[The clearness of the cuts helps, contrastingly; Strasbourg off some side street]

Random Carl on Strategy – II

Since the Internet exploded by the massive amount of requests sent to me [maybe not so much or ‘zero’ counts as such] herewith, in instalments, just some loose ends, parts, of Carl von Clausewitz’ Vom Kriege…
This time, a somewhat longer section but an important one for all in business, or in the business of organisation organisation; hence presented in parallel columns [pending cooperation of the browser et al.] yes it’s quite a longread but there will be a picture at the end when you get through all this:

Siebentes Kapitel: Friktion im Kriege
Solange man selbst den Krieg nicht kennt, begreift man nicht, wo die Schwierigkeiten der Sache liegen, von denen immer die Rede ist, und was eigentlich das Genie und die außerordentlichen Geisteskräfte zu tun haben, die vom Feldherrn gefordert werden. Alles erscheint so einfach, alle erforderlichen Kenntnisse erscheinen so flach, alle Kombinationen so unbedeutend, daß in Vergleichung damit uns die einfachste Aufgabe der höheren Mathematik mit einer gewissen wissenschaftlichen Würde imponiert. Wenn man aber den Krieg gesehen hat, wird alles begreiflich, und doch ist es äußerst schwer, dasjenige zu beschreiben, was diese Veränderung hervorbringt, diesen unsichtbaren und überall wirksamen Faktor zu nennen.
Es ist alles im Kriege sehr einfach, aber das Einfachste ist schwierig. Diese Schwierigkeiten häufen sich und bringen eine Friktion hervor, die sich niemand richtig vorstellt, der den Krieg nicht gesehen hat. Man denke sich einen Reisenden, der zwei Stationen am Ende seiner Tagereise noch gegen Abend zurückzulegen denkt, vier bis fünf Stunden mit Postpferden auf der Chaussee; es ist nichts. Nun kommt er auf der vorletzten Station an, findet keine oder schlechte Pferde, dann eine bergige Gegend, verdorbene Wege, es wird finstere Nacht, und er ist froh, die nächste Station nach vielen Mühseligkeiten erreicht zu haben und eine dürftige Unterkunft dort zu finden. So stimmt sich im Kriege durch den Einfluß unzähliger kleiner Umstände, die auf dem Papier nie gehörig in Betrachtung kommen können, alles herab, und man bleibt weit hinter dem Ziel. Ein mächtiger eiserner Wille überwindet diese Friktion, er zermalmt die Hindernisse, aber freilich die Maschine mit. Wir werden noch oft auf das Resultat kommen. Wie ein Obelisk, auf den die Hauptstraßen eines Ortes zugeführt sind, steht in der Mitte der Kriegskunst gebieterisch hervorragend der feste Wille eines stolzen Geistes.

Friktion ist der einzige Begriff, welcher dem ziemlich allgemein entspricht, was den wirklichen Krieg von dem auf dem Papier unterscheidet. Die militärische Maschine, die Armee und alles, was dazu gehört, ist im Grunde sehr einfach und scheint deswegen leicht zu handhaben. Aber man bedenke, daß kein Teil davon aus einem Stücke ist, daß alles aus Individuen zusammengesetzt ist, deren jedes seine eigene Friktion nach allen Seiten hin behält. Theoretisch klingt es ganz gut: der Chef des Bataillons ist verantwortlich für die Ausführung des gegebenen Befehls, und da das Bataillon durch die Disziplin zu einem Stück zusammengeleimt ist, der Chef aber ein Mann von anerkanntem Eifer sein muß, so dreht sich der Balken um einen eisernen Zapfen mit wenig Friktion. So aber ist es in der Wirklichkeit nicht, und alles, was die Vorstellung Übertriebenes und Unwahres hat, zeigt sich im Kriege auf der Stelle. Das Bataillon bleibt immer aus einer Anzahl Menschen zusammengesetzt, von denen, wenn der Zufall es will, der unbedeutendste imstande ist, einen Aufenthalt oder sonst eine Unregelmäßigkeit zu bewirken. Die Gefahren, welche der Krieg mit sich bringt, die körperlichen Anstrengungen, die er fordert, steigern das Übel so sehr, daß sie als die beträchtlichsten Ursachen desselben angesehen werden müssen.

Diese entsetzliche Friktion, die sich nicht wie in der Mechanik auf wenig Punkte konzentrieren läßt, ist deswegen überall im Kontakt mit dem Zufall und bringt dann Erscheinungen hervor, die sich gar nicht berechnen lassen, eben weil sie zum großen Teil dem Zufall angehören. Ein solcher Zufall ist z. B. das Wetter. Hier verhindert der Nebel, daß der Feind zu gehöriger Zeit entdeckt wird, daß ein Geschütz zur rechten Zeit schießt, daß eine Meldung den kommandierenden Offizier findet; dort der Regen, daß ein Bataillon ankommt, daß ein anderes zur rechten Zeit kommt, weil es statt drei vielleicht acht Stunden marschieren mußte, daß die Kavallerie wirksam einhauen kann, weil sie im tiefen Boden steckenbleibt usw.

Diese paar Detailzüge nur zur Deutlichkeit, und damit Verfasser und Leser zusammen bei der Sache bleiben, denn sonst ließen sich von solchen Schwierigkeiten ganze Bände voll schreiben. Um dies zu vermeiden und doch einen deutlichen Begriff von dem Heere kleiner Schwierigkeiten hervorzubringen, womit man im Kriege kämpft, möchten wir uns in Bildern erschöpfen, wenn wir nicht zu ermüden befürchteten. Aber ein paar werden uns auch diejenigen noch zugute halten, die uns längst verstanden haben.

Das Handeln im Kriege ist eine Bewegung im erschwerenden Mittel. Sowenig man imstande ist, im Wasser die natürlichste und einfachste Bewegung, das bloße Gehen, mit Leichtigkeit und Präzision zu tun, sowenig kann man im Kriege mit gewöhnlichen Kräften auch nur die Linie des Mittelmäßigen halten. Daher kommt es, daß der richtige Theoretiker wie ein Schwimmeister erscheint, der Bewegungen, die fürs Wasser nötig sind, auf dem Trocknen üben läßt, die denen grotesk und übertrieben vorkommen, die nicht an das Wasser denken; daher kommt es aber auch, daß Theoretiker, die selbst nie untergetaucht haben oder von ihren Erfahrungen nichts Allgemeines zu abstrahieren wissen, unpraktisch und selbst abgeschmackt sind, weil sie nur das lehren, was ein jeder kann – gehen.

Ferner: jeder Krieg ist reich an individuellen Erscheinungen, mithin ist jeder ein unbefahrenes Meer voll Klippen, die der Geist des Feldherrn ahnen kann, die aber sein Auge nie gesehen hat, und die er nun in dunkler Nacht umschiffen soll. Erhebt sich noch ein widriger Wind, d. h. erklärt sich noch irgendein großer Zufall gegen ihn, so ist die höchste Kunst, Geistesgegenwart und Anstrengung da nötig, wo dem Entfernten alles von selbst zu gehen scheint. Die Kenntnis dieser Friktion ist ein Hauptteil der oft gerühmten Kriegserfahrung, welche von einem guten General gefordert wird. Freilich ist der nicht der beste, der die größte Vorstellung davon hat, dem sie am meisten imponiert (dies gibt jene Klasse von ängstlichen Generalen, die unter den Erfahrenen so häufig zu finden sind), sondern der General muß sie kennen, um sie zu überwinden, wo dies möglich ist, und um nicht eine Präzision in den Wirkungen zu erwarten, die eben wegen dieser Friktion nicht möglich ist. – Man wird sie übrigens theoretisch nie ganz kennenlernen, und könnte man es, so würde jene Übung des Urteils immer noch fehlen, die man Takt nennt, und die allemal in einem Felde voll unendlich kleiner und mannigfaltiger Gegenstände nötiger ist als in großen entscheidenden Fällen, wo man mit sich und anderen Konzilium hält. So wie den Weltmann nur der fast zur Gewohnheit gewordene Takt seines Urteils immer passend sprechen, handeln und sich bewegen läßt, so wird nur der kriegserfahrene Offizier bei großen und kleinen Vorfällen, man möchte sagen bei jedem Pulsschlage des Krieges, immer passend entscheiden und bestimmen. Durch diese Erfahrung und Übung kommt ihm der Gedanke von selbst: das eine geht, das andere nicht. Er wird also nicht leicht in den Fall kommen, sich eine Blöße zu geben, was im Kriege, wenn es häufig geschieht, die Grundfeste des Vertrauens erschüttert und äußerst gefährlich ist.

Die Friktion, oder was hier so genannt ist, ist es also, welche das scheinbar Leichte schwer macht. Wir werden in der Folge noch oft auf diesen Gegenstand zurückkommen, und es wird dann auch klar werden, daß außer Erfahrung und einem starken Willen noch manche andere seltene Eigenschaften des Geistes zum ausgezeichneten Feldherrn erforderlich sind.”

Friction in War
As long as we have no personal knowledge of war, we cannot conceive where those difficulties lie of which so much is said, and what that genius, and those extraordinary mental powers required in a general have really to do. All appears so simple, all the requisite branches of knowledge appear so plain, all the combinations so unimportant, that, in comparison with them, the easiest problem in higher mathematics impresses us with a certain scientific dignity. But if we have seen war, all becomes intelligible; and still, after all, it is extremely difficult to describe what it is which brings about this change, to specify this invisible and completely efficient Factor.
Everything is very simple in war, but the simplest thing is difficult. These difficulties accumulate and produce a friction, which no man can imagine exactly who has not seen war. Suppose now a traveller, who, towards evening, expects to accomplish the two stages at the end of his day’s journey, four or five leagues, with post horses, on the high road—it is nothing. He arrives now at the last station but one, finds no horses, or very bad ones; then a hilly country, bad roads; it is a dark night, and he is glad when, after a great deal of trouble, he reaches the next station, and finds there some miserable accommodation. So in war, through the influence of an infinity of petty circumstances, which cannot properly be described on paper, things disappoint us, and we fall short of the mark. A powerful iron will overcomes this friction, it crushes the obstacles, but certainly the machine along with them. We shall often meet with this result. Like an obelisk, towards which the principal streets of a place converge, the strong will of a proud spirit, stands prominent and commanding, in the middle of the art of war.

Friction is the only conception which, in a general way, corresponds to that which distinguishes real war from war on paper. The military machine, the army and all belonging to it, is in fact simple; and appears, on this account, easy to manage. But let us reflect that no part of it is in one piece, that it is composed entirely of individuals, each of which keeps up its own friction in all directions. Theoretically all sounds very well; the commander of a battalion is responsible for the execution of the order given; and as the battalion by its discipline is glued together into one piece, and the chief must be a man of acknowledged zeal, the beam turns on an iron pin with little friction. But it is not so in reality, and all that is exaggerated and false in such a conception manifests itself at once in war. The battalion always remains composed of a number of men, of whom, if chance so wills, the most insignificant is able to occasion delay, and even irregularity. The danger which war brings with it, the bodily exertions which it requires, augment this evil so much, that they may be regarded as the greatest causes of it.

This enormous friction, which is not concentrated, as in mechanics, at a few points, is therefore everywhere brought into contact with chance, and thus facts take place upon which it was impossible to calculate, their chief origin being chance, As an instance of one such chance, take the weather. Here, the fog prevents the enemy from being discovered in time, a battery from firing at the right moment, a report from reaching the general; there, the rain prevents a battalion from arriving, another from reaching in right time, because, instead of three, it had to march perhaps eight hours; the cavalry from charging effectively because it is stuck fast in heavy ground.

These are only a few incidents of detail by way of elucidation, that the reader may be able to follow the author, for whole volumes might be written on these difficulties. To avoid this, and still to give a clear conception of the host of small difficulties to be contended with in war, we might go on heaping up illustrations, if we were not afraid of being tiresome. But those who have already comprehended us will permit us to add a few more.

Activity in war is movement in a resistant medium. Just as a man in water is unable to perform with ease and regularity the most natural and simplest movement, that of walking, so in war, with ordinary powers, one cannot keep even the line of mediocrity. This is the reason that the correct theorist is like a swimming master, who teaches on dry land movements which are required in the water, which must appear grotesque and ludicrous to those who forget about the water. This is also why theorists, who have never plunged in themselves, or who cannot deduce any generalities from their experience, are unpractical and even absurd, because they only teach what every one knows—how to walk.

Further, every war is rich in particular facts; while, at the same time, each is an unexplored sea, full of rocks, which the general may have a suspicion of, but which he has never seen with his eye, and round which, moreover, he must steer in the night. If a contrary wind also springs up, that is, if any great accidental event declares itself adverse to him, then the most consummate skill, presence of mind and energy, are required; whilst to those who only look on from a distance, all seems to proceed with the utmost ease. The knowledge of this friction is a chief part of that so often talked of, experience in war, which is required in a good general. Certainly, he is not the best general in whose mind it assumes the greatest dimensions, who is the most overawed by it (this includes that class of over-anxious generals, of whom there are so many amongst the experienced); but a general must be aware of it that he may overcome it, where that is possible; and that he may not expect a degree of precision in results which is impossible on account of this very friction. Besides, it can never be learnt theoretically; and if it could, there would still be wanting that experience of judgment which is called tact, and which is always more necessary in a field full of innumerable small and diversified objects, than in great and decisive cases, when one’s own judgment may be aided by consultation with others. Just as the man of the world, through tact of judgment which has become habit, speaks, acts, and moves only as suits the occasion, so the officer, experienced in war, will always, in great and small matters, at every pulsation of war as we may say, decide and determine suitably to the occasion. Through this experience and practice, the idea comes to his mind of itself, that so and so will not suit. And thus he will not easily place himself in a position by which he is compromised, which, if it often occurs in war, shakes all the foundations of confidence, and becomes extremely dangerous.

It is, therefore, this friction, or what is so termed here, which makes that which appears easy in war difficult in reality. As we proceed, we shall often meet with this subject again, and it will hereafter become plain that, besides experience and a strong will, there are still many other rare qualities of the mind required to make a man a consummate general.”

And there it is:

[Tourism turned into war ..? Barça of course]

Some loose ends around Times That are a’Changing

Some loose ends, today, since it’s my Special day.
Noticed that tweets like this and this actually align with what was predicted but only now, thirty (yes) years later, seems to get off the ground ..? Where the predictions / guidelines from fourty (yes) years ago, seem to have worked in reverse.

Society’s not doing well…

[Apart from the ‘fact’ that one shouldn’t strive for just one. Diversity in cultures is one of the main human values to be cherished globally → one should not mix all the world’s colours of local cultures, food&beverage specialties etc.etc. by having every food/beverage (sub)culture available just everywhere. Let’s keep off others’ lawns and all be ourselves, right? In particular, don’t impose such stupid blandification over all!
Apart also, the world is much, much poorer when such cultural unification would set in. … Oh.      Let’s just try to stop this development. Saves a lot of counter-aggression (not condoned at all but understood, observantly), wouldn’t it ..?
Apart also, too, recently I mentioned Ortega y Gasset here, who displayed a fear of death for such stupidity as one gets when trying to work on the common denominator of ever larger groups, which mathematically is closer to the greatest common divisor and tends to quickly drown to zero the larger the group gets. Hence ‘stupidity’, as History corroborates.]

Is it just me or is it, when (re)reading the above fourties-linked, that one feels sad that things haven’t turned out as they could have ..? For one thing, the developments from the Sixties were stopped in the Seventies, undone in the Eighties and Nineties plus a bit, then the little that remained of the memory, undone in the Naughties and certainly the decade that now closed. The only hope we have, is that this was the last roar of the dying lion of the Second Wave (thirties-linked), and for new generations to re-find he lost art of improving society. But what a totalitarian wave of structures to overcome! What a set-back from where we (?) were in the Sixties… Then, not without violence. Hopefully, now otherwise — but we learn from history … many things, among which: Freedom isn’t given/received, it’s pried from the dead hands of the oppressors – not!: the dead hands are from the common folk who went along out of apathy, the Leaders (not, but the string-pullers behind the scenes). Those that try to remain anonymous for a reason, and will denounce any personal accountability and will try to portray themselves as powerless and caught by the machinery – without merit.

Some more quote’lets from the Fourties-linked masterpiece

To be studied over and over again — which means not just copied!! But studied, and learned from not by heart. E.g., tactics. Not the strange coda about shareholders which has failed quite spectacularly one must conclude. And what worked then, almost certainly will not work now unless one understands that understanding is about the unspoken lessons not the direct ones.

“I remember … I made many moves almost intuitively. But when I was asked to explain what I had done and why, I had to come up with reasons. Reasons that were not present at the time. What I did at the time, I did because that was the thing to do’; it was the best thing to do, or it was the only thing to do. However, when pressed for reasons I had to start considering an intellectual scaffolding for my past actions – really, rationalizations. I can remember the ‘reasons’ being so convincing even to myself that I thought, ‘Why, of course, I did it for those reasons – I should have known that that was why I did it.” (pp.169-170) — How’zat, from someone who had a full life of making societal change, compared to the armchair produce-nothing-of-value’s that came up with some triangle …? What bereft-of-contribution-to-society leeches [still believing the blood letting that they do, is helpful ..??] still value their analyses over emergent wisdom ..? Never (really) worked a day of their lives, or a life of many decades on the barricades and in the boardrooms ..?
“The lesson here is that a major job of the organizer is to instantly develop the rationale for actions which have taken place by accident or impulsive anger. Lacking the rationale, the action becomes inexplicable to its participants and rapidly disintegrates into defeat.” (p.164) — The same, really. As if there already was a rationale (and if one studies the cases towards the previous quotes, one sees: also the motivation may be slim to none…) before the action was pulled off. With the Opportunity partially created, not fully found, by the way (or very much not so).
“The organizer must know and be sensitive to the shadows that surround him during his first days in the community. One of the shadows is that it is just about impossible for people to fully understand – much less adhere to – a totally new idea. The fear of change is, …, one of our deepest fears, and a new idea must be at least couched in the language of past ideas; often it must be, at first, diluted with the vestiges of the past.” (p.105) How is this not just a change management advice ..? And a very, very helpful one at that!
“He accepts the late Justice Learned Hand’s statement that ‘the mark of a free man is that ever-gnawing inner uncertainty as to whether or not he is right’.” (p.11) ‘And so on, and so forth’.
Yes there’s a straight 27 other poignant quotes I could give, but will stop here.

[Edited to add way before this post going live: This, and this — in Dutch, in the most wide-read newspaper usually focusing on raw sports not on anything near elitist debate…]

Not without giving you:

[The power from below, is more to be feared and less possible to counter…; Baltimore]